(Ko)Budo (Home)

Japanse Tempel

 

Update Kobudo IBK (23-02-2012)!

Op 23 februari 2012 zijn Ed Lavabu en ik naar de Bilt geweest om met Kaicho Bluming en Hanshi Jan de Bruin bij te praten over de voortgang van het oprichten van een Kobudoafdeling binnen de IBK. De voortgang hiervan heeft een lange tijd eigenlijk stilgelegen maar het bleef op de achtergrond wel sluimeren. Wij hebben ongeveer 1,5 uur gepraat en wat koffie gedronken en het was ouderwets gezellig bij Kaicho Bluming! Wij hebben in gezamenlijkheid besloten om tijdens de jaarlijkse stage in Doorn (vorig jaar kon geen doorgang vinden i.v.m. omstandigheden op de kazerne in Doorn!) een stage te organiseren in diverse kobudo wapens (Jo, Boken, Tonfa, Nunchaku en Iaido). Wij houden u op de hoogte!!!

Kobudo binnen de IBK (International Budokaikan van Jon Bluming!)

Vandaag (30-12-2008) is bij de IBK de nieuwe afdeling Kobudo opgericht! Ed Lammerts van Bueren (SC-Lavabu) en ikzelf zijn vandaag bij Jon Bluming Kaicho op visite geweest samen met Shihan Jan de Bruin. Wij hebben toestemming verkregen om een nieuwe afdeling binnen de IBK op te starten en wel de bovengenoemde! In de toekomst zal u hier nog veel van gaan horen. Tot die tijd houd ik het hier even bij. Ik ben erg blij dat het nu op de rails staat en dat we aan de gang kunnen! Tot dan. Paul Jansen

Zie voor verdere uitleg over Budo en Kobudo hieronder. Ook voor een stukje geschiedenis!

Wat is Budo eigenlijk? Het woord moet eigenlijk in twee delen worden opgesplitst, n.l. in 'Bu" en "Do". Deze twee delen staan voor twee Japanse karaktertekens. Bu betekent zoveel als Krijg/oorlog en Do is eigenlijk de Weg die de krijger bewandelt of zoveel als zijn pad. In het algemeen kan men Budo vertalen als de verzamelnaam voor alle Japanse Krijgs- of Gevechtskunsten en -Sporten! Iemand die aan Budo doet beoefent dus meerdere Japanse krijgs- of vechtsporten of -kunsten!

Karate, Ju-Jutsu, Judo, Aikido, Kendo, Iaido, Jodo zijn slechts enkele van de vele "Hoofdstromingen" in het Budo. Karate heeft als "hoofdstroom" vele zijstromingen of subdisciplines welke zich in de loop der eeuwen en jaren hebben ontwikkeld. Hetzelfde geldt voor vele andere hoofdstromingen.

Japanse eilanden. Hieronder ligt Okinawa!

Geschiedenis van het Budo

In Japan waren het in eerste instantie de militairen die zich bezig hielden met de ontwikkeling van het Budo. Tevens werden de adellijke families onderwezen in de vechtkunsten en krijgsverrichtingen. Tot en met de 17de eeuw bestond Japan nog niet als 1 natie en was de bevolking verdeeld in elkaar betwistende groepen die geleid werden door plaatselijke "edellieden"; de Daimyo!. In deze oude tijden was er sprake van een bijna continu durende oorlog! Martiale vaardigheden waren toen een soort eerste levensbehoefte!

Karaktergroep voor Bushido (Kanji)

Pas in 1603 brak er een periode van "relatieve"vrede aan in het tijdperk van "Shogun" Tokugawa. De Shogun was een soort militaire heerser in die tijd. Hij verplichtte iedere Daimyo om zijn familie in de hoofdstad te laten wonen. Op die manier hield hij de families in een soort gijzeling waardoor de Daimyo in feite alle macht ontnomen werd! Zo kwam er dus een einde aan de onafhankelijkheid van deze lokale heersers. Ook kwam hiermee een einde aan de voortdurende oorlog. Het Bu Jutsu werd echter ook ondermijnd in deze periode! Bu Jutsu wil zeggen de kunst van het oorlogvoeren. De Samurai die als krijgers in dienst waren van een Daimyo, ontleenden hun spirituele en intellectuele ontwikkeling niet alleen aan de vechtkunsten. Door hun erecode, de "Bushido" (Way of the Warrior), werden de Samurai ertoe aangezet om hieraan hun ontwikkeling te ontlenen! Velen van hen gingen zich mede toeleggen op de theeceremonie, bloemschikkunst, schilderen en dichten. Ook gingen sommige Samurai deze verfijning toepassen in hun vechtkunsten. Voor deze groep nam het streven naar perfectie een belangrijkere plaats in dan de praktische en functionele aspecten van de vechtkunsten. Nu kwam het woord Budo als term voor de martiale disciplines in zwang. D.w.z. dat de beoefening van Budo moest leiden tot een innerlijke, persoonlijke vrede die samen diende te gaan met een uiterlijke sociale vrede. Tegenwoordig staat deze vorm van Budo bekend als Ko-Budo, ofwel het Klassieke Budo! Tegenwoordig wordt Kobudo ook vaak gezien als de Budostijl met klassieke wapens als Tonfa, Nunchaku, Sai en zwaard (Iaido,Kendo en Iai-jutsu)..

In 1868 werd de Tokugawaperiode beeindigd toen de keizer in ere werd hersteld en de toenmalige Shogun afgezet. Dit wordt de Meiji-restauratie genoemd, naar Keizer Meiji. Vanaf dit tijdstip wordt het moderne Budo, genaamd Shin-Budo, ontwikkeld. Deze moderne Budovormen waren bedoeld voor burgers zodat deze op die manier een sterke binding hielden met het verleden en daarmee met de identiteit van Japan. Ook de 2e Wereldoorlog is van sterke historische betekenis geweest voor de ontwikkeling van het Budo. Doordat Japan de oorlog verloor was het moreel van de bevolking laag en de Budovormen werden gezien als een manier om dit weer op te vijzelen. Het toevoegen van een competitievorm aan b.v. Judo, Karate en andere vormen, werd waarschijnlijk gedaan om aan populariteit te winnen.

Na de 2e wereldoorlog waren delen van Japan bezet door de geallieerden en door de aanpassing van de vechtkunsten en de daarop volgende overheidserkenning, ontstonden er vele openbare Budoscholen. De geallieerde militairen werden dan ook lid van deze scholen en namen het geleerde mee naar huis. De VS was dan ook een van de eerste landen met de oprichting van Budoscholen (Shin-Budo uiteraard!). Na introductie in het westen werden er allerlei wereldorganisaties opgericht. Judo was de eerste die olympisch werd. Meer en meer westerlingen raakten echter ook geinteresseerd in de traditionele (Ko)Budovormen en Bu Jutsu en zijn op zoek gegaan naar leraren die dit nog konden overbrengen. Door deze leraren zijn wij nu in staat om zowel Kobudo, Shin-Budo als Bu Jutsu te bestuderen en te beoefenen. In Nederland hebben we met de moderne variant te maken welke iets geritualiseerd is in sportieve vechtsport systemen zoals WedstrijdJudo en wedstrijdkarate. Ze hebben aanzienlijke technische en organisatorische veranderingen ondergaan om een veilige beoefening voor de gewone burger mogelijk te maken. In Nederland wordt de laatste jaren ook steeds meer aan Kobudo gedaan en worden steeds meer organisaties als de SJK/FOG/IMAF/WJJKO enz. opgericht om de krachten nationaal en ook internationaal te bundelen!

In het kader van mijn studie in en onderzoek naar het Budo heb ik een scriptie geschreven; getiteld:

"Budo; Vloek of Zegen?"

Mocht u er interesse in hebben, dan kunt u me altijd bellen of mailen!!! De scriptie is leverbaar in worddoucumenten en eventueel in boekvorm. Deze scriptie heb ik geschreven om mijn standpunt toe te lichten waarom ik vind dat Budo een heel goed gereedschap zou kunnen vormen om een leefbaarder en veiliger wereld te helpen creeren. Men kan mijns inziens namelijk het Budo gebruiken als middel maar ook als doel. In de scriptie leg ik uit hoe ik denk dat e.e.a. te realiseren valt.

Tekening van Japan!

Het verschil tussen DO en Jutsu

In het algemeen kan men zeggen dat mensen die een Jutsu vorm beoefenen, de technieken bestuderen en beoefenen om de effectiviteit en de realiteit alsmede de bruikbaarheid van gevechtstechnieken an sich. Een puur praktische benadering dus! Wedstrijd-Judo en wedstrijd-Karate zijn daar (sport)voorbeelden van.Maar ook politiemensen, bewakers van justitie, militairen enz. krijgen onderricht in jutsuvormen! Een westerse variant is b.v. het boksen en Savate (kickboksvorm uit Frankrijk)!. We moeten ook niet vergeten dat Judo en Karate ook bestaan in de pure en opvoedende vorm welke zich niet alleen met gereglementeerde wedstrijdstijlen bezig houden! In deze ongereglementeerde vorm houden zij zich dan bezig met de bruikbaarheid van de technieken zoals b.v. in het Karate-Jutsu!

Mensen die een Do-vorm bestuderen, proberen o.a. de filosofische kant te achterhalen. Het ontstaan van vechtkunsten en de religieuze kanten (Zen, Boeddhisme, Confucianisme) van deze vorm is dan het belangrijkst, evenals het bestuderen van de technieken op zichzelf! Zij bestuderen allerlei technieken die niet (meer) toepasbaar zijn in de huidige moderne wereld zoals b.v. Iaido, Kyudo en andere vormen. Men loopt nou eenmaal niet met een zwaard over straat, dus de kans dat iemand veel heeft aan iaido als hij overvallen zou worden, is natuurlijk erg klein! Maar dat is dan ook niet de reden dat hij een Do-vorm bestudeert! Hij doet dit o.a. ook omdat hij zichzelf als persoon en spiritueel, maar ook sportief, wil ontwikkelen!

 

Het algemene concept van Budo is: het disciplineren van het menselijk karakter door toepassing van de principes van de Budodiscipline in kwestie.

Het doel van Budo is: eenheid van lichaam en geest creeren. Cultivatie van een robuuste geest. Verbetering van de technische vaardigheid. Beleefdheid en eergevoel ontwikkelen en behouden. Een nooit ophoudende ontwikkeling van de persoon. Oprechte interesse in en respect voor de medemens ontwikkelen en behouden. Een bijdrage leveren aan de ontwikkeling van de cultuur en de vrede.

Bovenstaande is o.a. tot stand gekomen doordat ik de Leraar Martial Arts Opleiding via de FOG (2001-2002) heb gevolgd waardoor ik in de gelegenheid ben geweest om tijdens deze opleiding het fenomeen Budo beter te bestuderen en er een dieper inzicht in te verkrijgen. Hiermee hoop ik tevens een lacune te vullen omdat er weinig sites zijn die dit soort dingen goed in beeld brengen! In de toekomst hoop ik nog meer toe te kunnen voegen aan dit stuk om nog meer duidelijkheid te scheppen rondom het fenomeen Budo.

Paul Jansen

 

Nieuw: Overgenomen via Cobweb of the Martial Arts (oorsprong van Budo). Dit heb ik gedaan om ook een andere visie op Budo weer te geven dan die vanmijzelf of mijn leraren!

De oorsprong van Budo
Budo Een studie van de geschiedenis van Japan toont aan dat het land gedurende lange perioden bezeten was van vechten. Gevechten werden geleverd tussen rivaliserende groepen strijders; de edelste kaste van het oude Japan. Er waren niet alleen strijders, maar ook boeren, handelaars en 'horigen'. Van al dezen stonden de Bushikrijgslieden het hoogst in aanzien en uit hun gelederen kwamen de Japanse militaire leiders voort. De krijgerskaste was onderverdeeld in rangen. De Samurai wordt gebruikt in de betekenis van elke echte krijgsman.

Om hun bijzondere rang te behouden hadden de Bushifamilies meer nodig dan politiek besef en een goede beschaving. Ze moesten goed opgeleid worden in de technieken van oorlogvoering (Bujutsu). Er ontstond een grote vraag naar de bekwame krijgslieden om de jonge edelen de bekwaamheden van Bujutsu bij te brengen, namelijk paardrijden, boogschieten en de schermkunst.
De krijgslieden die Bujutsu onderwezen, wisten dat hun technieken goed werkten op het slagveld, want daar hadden zij zelf successen mee behaald. Een groot aantal ideeën en strategieën werd gebundeld in een speciaal leerplan of 'Ryu' Dat erop gericht was de krijgsman tot een onverslaanbare vechter te maken.
Naarmate het aantal oorlogen verminderde, was er minder behoefte aan krijgslieden en bovendien verleerden ze door gebrek aan training hun bekwaamheden. Zelfs het uitvechten van duels werd afgekeurd en de vroegere krijgslieden van het slagveld werden weg aangespoord om voorvechters van het gedicht te worden. Voor de krijgsman was het zwaard de belichaming van zijn kracht en moed, en toen een uitermate goed getrainde Bushistrijdmacht, met zwaarden bewapend, verslagen werd door een leger dienstplichtige boeren met geweren, werd duidelijk dat de oude militaire methoden niet langer bruikbaar waren.
De bushi richtten zich om die reden op een andere manier van beoefenen van de krijgskunsten. Deze nieuwe methode heette Budo en kwam in plaats van hun geliefde Bujutsu. Nadat de strijder beroofd was van zijn recht om met het zwaard op het slagveld te zegevieren, werd hij de krijgsman van de 'Dojo' of de plaats waar men de 'Methode' of 'weg' beoefent. Het gevecht kon alleen nog maar plaatsvinden in een geregelementeerde gevechtsvorm.
Door de omschakeling van 'Jutsu' naar 'Do' was de beoefening van de krijgskunsten minder toegespitst op leven en dood en meer op de geestelijke ontwikkeling en karaktervorming van de student.


Het ontstaan van budo.
Budo: verzamelnaam voor Japanse krijgs- / vechtsporten / -kunsten zoals:
Judo, Karate, Ju-Jitsu enz. Zie ook mijn eigen verhaal hierboven (Paul Jansen)!

 

Overdenkingen op het pad van Budo
Tijdens het verlopen der jaren heb ik ontdekt dat er in het beoefenen van Budo twee belangrijke momenten zijn in de belevening van je Budo. Eerst ben je als leerling bezig met de pure beoefening van de technieken in 1 of meerdere Budosporten. Je houdt je alleen bezig met de vraag "hoe kan ik zo snel mogelijk zo veel mogelijk technieken leren en hoe kan ik zo snel mogelijk opklimmen in de kyu- en dangraden in een Budosport?". Naarmate je dan verder komt en je ouder wordt, komt er een geleidelijke verandering over je. Je ziet b.v. je leraren bezig met lesgeven en denkt dan weleens bij jezelf "He dat zou leuk zijn! Om in de toekomst zelf les te mogen geven"!! Je assisteert eens in een les en naarmate de tijd vordert wordt je eens gevraagd om een les te geven of over te nemen. Van het een komt het ander en vanzelf ga je een cursus of opleiding volgen en voor je het weet ben jezelf ook leraar in de Martial Arts. Echter; voor je ook daadwerkelijk leraar bent en dit ook uitstraalt, ben je wel weer even verder!!! Ik weet inmiddels als geen ander welke verantwoordelijkheid je hebt als lesgever in Budo. Je hebt n.l. ook een opvoedende (pedagogische) taak. Je doet aan karaktervorming van kinderen en jong volwassenen. Sommigen moet je helpen weerbaarder te worden en anderen moet je juist leren om zich in te houden en meer rekening te houden met de ander (lees oefenpartner!). Hierin komen de begrippen Sempai en Kohai om de hoek kijken. Sempai ben je als je een iets hogere kyu- of Dangraad hebt en je oefent met partners die lager in rang zijn of minder ervaring hebben dan jezelf. Kohai ben je als je de lagere bent of minder ervarning hebt als de ander. Je zou het ook Senior en Junior kunnen noemen. Ook krijg je te maken met het begrip GIRI. Dit is een Japans begrip en is voor velerlei uitleg vatbaar, het betekent zoiets als: Verplichtingen die je hebt T.O.V. je leraar (sensei), school (ryu), jezelf maar zeker ook je leerlingen! Ook als leraar heb jezelf een leraar oftewel een voorbeeldfiguur. Bij mij zijn dat mensen als Frank Philipoom, Cees de Jongh, Peter Gerrits, Jon Bluming. Om er maar een paar te noemen. Van allen heb ik veel mogen leren! Ook een begrip als REI is belangrijk. Rei betekent zoveel als: gedrag, normen en waarden, respect, etiquette. In het lesgeven zelf heb je o.a. te maken met het begrip HEIHO. Heiho staat voor de tactieken en strategie van een stijlrichting c.q. school. Je zult dus veel moeten leren over de achtergronden en geschiedenis van de stijl Budo welke je beoefent en waarin je lesgeeft. Tevens heb ik gemerkt dat naarmate je ouder wordt en je lichaam minder, je budo verandert in beleving en uitvoering. Je springt zuiniger om met je energie, je probeert zo ontspannen mogelijk te zijn in de uitvoering van je technieken en tevens probeer je de technieken zo technisch mogelijk uit te voeren met zo min mogelijk kracht. Vroeger vond ik het juist erg leuk om kracht te gebruiken want dan voelde ik me geweldig lekker en sterk! Dan zei mijn leraar tegen mij; "Paul gebruik niet zoveel kracht". Dan dacht ik altijd "maar dat vind ik nou net zo fijn". Inmiddels ben ik echter door de tijd ingehaald en jaren wijzer geworden!

Hieronder een voorbeeld van Een (Ko)Budostijl! (Kyudo) De hieronder staande tekst is ontleend aan de website van de KRN (Kyudo Renmei Nederland)!

Hier zie je een training met meerderen tegelijk!

Kyudo is simpelweg gezegd, Japans handboogschieten. Kyu staat voor boog en do voor weg: de weg van de boog. Dat het hier een do-vormbetreft, een weg, wijst er al op dat het hier om meer gaat dan een vernuftig technische handeling alleen. Kyudo kan worden gezien als een concentratie'sport' waarbij het raken van het doel niet de hoogste prioriteit heeft, maar onderdeel uitmaakt van het totale schot. Kyudo wordt door zowel mannen als vrouwen beoefend. In kyudo bestaat het totale schot uit acht fasen, de Hassetsu. Deze fasen kunnen worden gezien als bouwstenen voor de opbouw van een correct schot. Als alle bouwstenen op de juiste manier worden gestapeld, zal de pijl trefzeker het doel raken.Bij kyudo is zelfdiscipline een belangrijke voorwaarde om de groei van de beoefenaar (kyudojin) te garanderen. Onder leiding van de leraar wordt voortdurend gewerkt aan wat in kyudo wordt genoemd Sha - Rei.

Kyudo, wat letterlijk betekent: De Weg van de Boog, wordt door velen beschouwd als de meest pure vorm van alle krijgskunsten. In een ver verleden was de Japanse boog een instrument voor de jacht, oorlog, ceremonie, spel en demonstraties van vaardigheden. De naam voor de oorlogstechnieken van het boogschieten is kyujutsu. Wanneer de naam kyudo als afgeleide van kyujutsu is ontstaan is niet bekend. Sommige oude scholen (Ryu) bestaan nog steeds en houden de vaardigheden en de erecode van de Bushi en Samurai in ere met training, ceremonies, wedstrijden en demonstraties. Daartoe hoort ook het schieten te paard, Yabusame. Maar de tijd dat de boog als wapen werd gebruikt is reeds lang voorbij. Bij kyudo ligt de nadruk op de fysieke, morele en spirituele ontwikkeling van de beoefenaar en is men met de boog als instrument op zoek naar waarheid, goedheid en schoonheid, vandaar het gebruik van de uitdrukking "do", "de weg". De metafoor van de absolute waarheid in kyudo manifesteert zich in het schot wat voort komt uit puurheid en zuivere gedachten. Bij het ware schot bij kyudo raakt de pijl niet alleen het doel, maar bestond de pijl al in het doel voor dat het was gelost. Doel en gedachte zijn één en in perfecte harmonie met beweging en techniek. Goedheid bevat kwaliteiten als hoffelijkheid, medeleven, moraliteit en non-agressie.

Hier een voorbeeld van een hedendaagse uitvoering van een boogschot!

In het kyudo stralen deze kwaliteiten af door het gedrag van de beoefenaar, zelfs op momenten van grote stress. De schoonheid ligt besloten in waarheid en goedheid en wordt zichtbaar in de gracieuze vormen van de Japanse boog en de elegante rituele bewegingen van de beoefenaar. De traditionele etiquette van de kyudoceremonie vereist exacte bewegingen die zo verfijnd zijn, dat de beoefenaar jaren, zo niet een leven lang nodig heeft om deze te beheersen. Op deze manier toont men de hoogst mogelijke hoffelijkheid en respect voor anderen. De ruimte waar men kyudo praktiseert noemt men dojo. Vaak worden daar ook nog het oude kyujutsu, ceremoniële hofspelen, rituelen met religieuze achtergronden en vaardigheidswedstrijden beoefend. Het boogschieten vanaf een rijdend paard, Yabusame, is daarvan de meest dynamische.

De hoge moeilijkheidsgraad vereist zoveel aandacht van de beoefenaar, dat er voor denken geen ruimte meer is. Deze ogenschijnlijke strijdigheid, exact handelen door niet te denken, is de essentie van Zen. Za-Zen is "zittend mediteren" en daarom wordt kyudo wordt ook wel als Tachi-Zen "staand mediteren" gezien. De invloed van Shinto is ouder dan die van Zen. Het rituele gebruik van boog en pijl is al langer dan 2000 jaar een deel van Shinto. De eenvoud van de boog, het ontbreken van ornamenten, de gebruikte kleding en het rituele respect voor de gebruikte (natuurlijke) materialen en de plaats waar men praktiseert zijn allemaal elementen van het oude Shinto. Om te begrijpen wat kyudo is dient men een open geest te hebben en zich te realiseren dat elke stijl en elke handeling haar eigen historie en filosofische diepgang heeft. De invloed van Zen daarentegen is meer recent en dateert uit de Kamakura periode (1185 - 1333) toen de krijgers Zen gingen gebruiken als morele training. De invloed van Zen werd nog sterker in een periode door van relatieve vrede voor Japan in de zeventiende en achttiende eeuw. Deze periode heeft het boogschieten definitief haar sterke filosofische lading gegeven. In deze periode zijn denkbeelden ontstaan als "een schot - een leven" en "schieten moet zijn als stromend water".
Schiet Range (doelen)!

Kyudo Renmei Nederland

Kyudo, een martial art (Krijgskunst)!
Kyudo is simpelweg gezegd, Japans handboogschieten. Kyu staat voor boog en do voor weg: de weg van de boog. Dat het hier een Do-vorm betreft, een weg, wijst er al op dat het hier om meer gaat dan een vernuftig technische handeling alleen. Kyudo kan worden gezien als een concentratie 'sport' waarbij het raken van het doel niet de hoogste prioriteit heeft, maar onderdeel uitmaakt van het totale schot. Kyudo wordt door zowel mannen als vrouwen beoefend.

Bouwstenen
In kyudo bestaat het totale schot uit acht fasen, de Hassetsu. Deze fasen kunnen worden gezien als bouwstenen voor de opbouw van een correct schot. Als alle bouwstenen op de juiste manier worden gestapeld, zal de pijl trefzeker het doel raken.

Zelfdiscipline
Bij kyudo is zelfdiscipline een belangrijke voorwaarde om de groei van de beoefenaar (kyudoka) te garanderen. Onder leiding van de leraar wordt voortdurend gewerkt aan wat in kyudo wordt genoemd Sha - Rei.

Sha - Rei
'Sha' staat voor techniek en 'Rei' staat voor gedrag (houding).
De kwaliteit van het schot wordt bepaald door het vermogen van de schutter deze elementen in harmonie met elkaar tot uiting te brengen.

Materiaal
Kyudo wordt beoefend met een boog van 220 cm met een trekkracht
variërend van 10 kg tot 30 kg en waarbij pijlen worden gebruikt tot een lengte van 110 cm. Kenmerkend voor de Japanse boog is de asymetrische vorm. De boog wordt getrokken met behulp van een leren handschoen met verharde duim waarmee de pees wordt vastgehouden.

Kleding
Tijdens de training wordt speciale kyudokleding gedragen: een hakama (zwarte broekrok), dogi (wit shirt) en tabi (witte sokken). Tijdens demonstaties en ceremonies dragen hoger gegradueerden een kimono en een sierlijke hakama.

Dojo
De dojo is de trainingsruimte van de kyudoka. Er wordt geschoten naar de doelen (mato) op 28 meter die zich in de doelengalerij (azuchi) bevinden. In de trainingsruimte heerst een strakke discipline ten aanzien van gedrag om een optimale lessituatie en veiligheid te garanderen.

Graduatie
Het niveau van de kyudoka komt tot uitdrukking in de graduatie. Net als bij andere budo-disciplines kent kyudo dangraden. Deze variëren van 1e dan tot en met 10e dan. Vanaf de 5e dan-graad is het mogelijk een lerarentitel te behalen, hiervan zijn er drie: Renshi, Kyoshi en Hanshi.

Stijlen
Kyudo kent twee basisstijlen: Sha-men en Sho-men. Alleen in deze twee basisstijlen worden dangraadexamens afgenomen. De twee basisstijlen hebben de belangrijkste kenmerken van de oude ryu stijlen in zich. Enkele van die belangrijkste oude stijlen zijn: Ogasawara, Heki, Honda en Chikurin.

Organisatie
Het kyudo in Nederland wordt beoefend in een aantal dojo die zijn verenigd in de Kyudo Renmei Nederland (K.R.N.). De K.R.N. op zijn beurt is aangesloten bij de Federatie Oosterse Gevechtskunsten, de Europese Kyudo Federatie en de All Japan Kyudo Federation.

De voorzitter van de Kyudo Renmei Japan (Kamogawa Sensei,Hanshi 10e dan) in vol ornaat!

" KYUDO - WAY OF THE BOW " Stukje in het Engels (Kyudo Renmei Nederland!)

Kyudo is one of the many 'Do' arts used as a means of entering the realm of zen consciousness.It constitutes such principles as humbleness, gentleness, naturalness, and unpretentiousness. The art that comply with the Do, such as Kyudo and Chado (the ceremony) express the 'inner man' or the formless expression of one's soul through the realization of the body and mind. The discipline is not readily understood by one unfamiliar with the Japanese culture. This is the reason why foreigners, as well as many modern Japanese are content to see these disciplines merely as clever acts that comprise an art of a purely physical nature. One cannot understand the Do if he does not comprehend the meaning of such Japanese aesthetic principles of Sabi, Wabi, and Kan. These words have no singularly equivalent definition in the English language. Literal translations are sabi = rusticity, wabi = simplicity, frugality, kan = intuition, but these definitions are very inadequate. Kyudo is the way of fusing the spiritual and mental aspect to the concrete and tangible reality of everyday life. Kyudo in essence is the 'way of the bow', and as such, it affords one a means of achieving a degree of concentration in order to create a style that expresses his mental serenity. Kyudo is a 'way of life' and never a sport. The form and movements leading to and after the release of the arrow are divided into eight stages - Hassetsu -. These stages apear to be one continuous series of movements. However, the trainee must learn the significance and forms in each stage. The eight stages in Hassetsu are: Ashibumi , Dozukuri , Yugamea , Uchiokoshi , Hikiwake , Kai , Hanare en Zanshin.