Aiki-Jutsu (Home)

Schets van de Heilige berg Mount Fuji

Aiki-Jutsu heeft veel overeenkomsten met Aikido! Aiki-Jutsu is een, honderden jaren oude, traditionele zelfverdedigingskunst terwijl Aikido pas uit de afgelopen eeuw stamt (rond 1930 door Ueshiba O-sensei gesticht!). Mijn ervaringen met deze tak van Budo komen vooral uit stages die ik bij Cees de Jongh heb gelopen i.v.m. mijn LMA-opleiding (2001). Hiervoor moest ik stages lopen bij andere leraren dan die van mijzelf! Aangezien ik veel belangstelling had, en heb, voor Aiki-vormen, ben ik bij Cees terecht gekomen. Hij heeft mij dan ook erg geholpen om lesvoorbereidingen te maken die geschikt waren om ook in deze Budotak toe te passen! Hiervoor ben ik hem dan ook erg dankbaar! Hieronder staan enkele foto's van basissituaties die in Aikivormen veel voorkomen! Daar weer onder vergelijkende beschouwingen tussen Aiki-vormen.

 

 

 

 

Hiernaast ziet u enkele polspakkingen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hier ziet u een polspakking terwijl de aanvaller staat en de verdediger op de grond zit!

 

 

 

 

 

 

 

 

.

 

 

 

 

Hiernaast enkele handpakkingen terwijl de aanvaller zowel als de verdediger op de grond zit!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hiernaast enkele hand/polspakkingen!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Standen van de de hand

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Aiki-jutsu, aiki-do, aiki-budo en andere aiki - krijgskunst stijlen

Vele studenten van Ueshiba zijn na jaren van training hun eigen weg gegaan. Ueshiba ontwikkelde zijn Aikido gaandeweg terwijl hij les gaf. Het gevolg was dat zijn eerste studenten met een heel ander soort Aikido kennis maakten dan zijn latere studenten. In de twintiger en dertiger jaren van de vorige (20-ste) eeuw beoefende Ueshiba Morihei Daito ryu Aiki jujutsu. Zijn lesmethode week toen al af van die van zijn leraar Takeda Sokaku en stond bekend onder wisselende namen (o.a. Aiki jujutsu, Aiki budo). De naam Aikido kwam formeel in 1942 in gebruik, het moderne Aikido zoals het nu beoefend wordt vormde zich pas na de 2e wereldoorlog. Tot op de dag van vandaag zijn er in Aikido nog voortdurend nieuwe ontwikkelingen gaande. zonder grenzen, geen beperkingen. Wie de essentie van Ai Ki begrijpt zal telkens tot nieuwe technieken, nieuwe vormen kunnen komen. Sommige van zijn studenten geven les in Ueshiba's oudere methoden, andere in zijn latere methode, weer anderen doen pogingen om geheel in Ueshiba's geest technieken uit de verschillende perioden in een methode te verenigen. Het gevolg laat zich raden. Er ontstonden verschillende Aikido stijlen. En doordat sommige van Ueshiba's studenten ook andere krijgskunsten beoefenden (judo, karate, of een traditionele ryu) en technieken hieruit in hun methode opnamen, ontstonden er ook geheel nieuwe krijgskunsten.

Hieronder volgt een, verre van compleet, overzicht van bekende en minder bekende Aiki-stijlen.

 

YOSHINKAN AIKIDO

Gozo Shioda (geb. 1915) beoefende kendo en judo, begon in 1932 te trainen bij Ueshiba Morihei. Ueshiba werd toen nog sterk beinvloed door de lessen Daito ryu Aiki jujutsu van zijn leraar Takeda Sokaku. Shioda volgde Ueshiba's lessen gedurende acht jaar. Na de tweede wereldoorlog opende hij een eigen dojo en hield zich voornamelijk aan de methode zoals Ueshiba die in de dertiger jaren beoefende. Shioda's stijl kreeg bekendheid als Yoshinkan Aikido en heeft een eigen organisatie (sinds 1990 de International Yoshinkan Aikido Federation). Shioda schreef enkele boeken over Aikido.

MANSEIKAN AIKIDO
Kanshu Sunadomari (geb. 1923) vestigde zijn eigen dojo (Manseikan dojo) in 1954. Bleef tot omstreeks het overlijden van Ueshiba Morihei verbonden met de Aikikai Homhli dojo, staat nu aan het hoofd van een eigen organisatie. Auteur van vele boeken over Aikido. Zijn zuster Fukiko Sunadomari gaf in de vijftiger en zestiger jaren les aan de Aikikai Hombu dojo en staat bekend om haar vaardigheid met de NAGINATA (hellebaard). De familie Sunadomari heeft een sterke binding met de Omoto kyo Shinto religie. Manseikan Aikido kenmerkt zich door de nadruk op kokyu en dynamische ki-no-nagare technieken.

KEIJUTSU KAI AIKIDO
Grondlegger Thomas Makiyama (geb.192?) is oorspronkelijk afkomstig uit Hawaii. Beoefende jarenlang Yoshinkan Aikido en zijn eigen methode komt daar grotendeels mee overeen. Auteur van enkele boeken over Aikido.

TOMIKI AIKIDO
Ontwikkeld door Kenji Tomiki (190? - 1979). Tomiki was een student van Jigoro Kano(grondlegger van Judo), begon in 1926 lessen van Ueshiba te volgen. Hij gaf zijn eigen Aikido vorm naar het model van Kano's judo. Tomiki Aikido is de enige Aikido stijl die wedstrijden houdt. Hij noemde zijn stijl Shodokan Aikido, maar de meeste Aikidoka noemen de stijl naar zijn grondlegger Tomiki Aikido.

SHINSHIN TOITSU AIKIDO
Koichi Tohei (geb. 1920) begon zijn Aikido training in 1939. Hij gaf na de oorlog les aan de Aikikai Hombu dojo. Hij introduceerde Aikido in Hawaii, bracht bezoeken aan Europa, de Verenigde Staten van Amerika en vergezelde Ueshiba Morihei bij zijn bezoek aan Hawaii. Tohei had vooral in Amerika een belangrijke invloed op de ontwikkeling van Aikido, vooral door zijn eerste boeken over Aikido. In zijn lessen en boeken benadrukte hij het gebruik van KI. Zijn pogingen om de Aikikai Hombu dojo zijn methode te doen gebruiken liepen uiteindelijk op niets uit. In 1971 richt hij een eigen organisatie op: de Ki no Kenkyukai (Ki-onderzoek vereniging). In 1974 komt het tot een definitieve breuk met de Aikikai. Hij begint met een eigen Aikido organisatie; de Shinshin toitsu Aikidokai (lichaam en geest gecoördineerd Aikido vereniging). Vele Aikido dojo over de gehele wereld sluiten zich aan bij zijn organisatie. Shinshin Toitsu Aikido wordt ook wel informeel "Ki-Aikido" genoemd. Deze Aikido stijl omvat o.m. ki-oefeningen, kiatsu (shiatsu). Koichi Tohei heeft zich naar verluid inmiddels teruggetrokken en is opgevolgd door zijn student Koretoshi Maruyama.


SHIN BUDO KAI
Shizuoi Imaizumi begon in 1964 Aikido te beoefenen in de Aikikai Homhu dojo. Hij volgde Koichi Tohei bij diens breuk met de Aikikai Hombu dojo. Hij begon in 1975 in New York les te geven in Shinshin Toitsu Aikido. Hij stopte met les geven en keerde terug naar Japan. Bij zijn terugkeer naar New York vestigde hij zijn eigen organisatie Shin Budo Kai, onafhankelijk van de organisatie van Koichi Tohei. In Amsterdam geeft David Misumi, een student van Imaizumi sensei, les in Shin Budo Kai Aikido (gaf voorheen les in Shinshin Tuitsu Aikido).


SEIDOKAN AIKIDO
Ook buiten Japan komen Aikido leraren met nieuwe stijlen. Roderick Kobayashi (geb.1932) is de grondlegger van Seidokan Aikido. Kobayashi beoefende oorspronkelijk Shinshin Toitsu Aikido; zijn eigen stijl verschilt in wezen nauwelijks met die van Koichi Tohei. Seidokan Aikido wordt voornamelijk in de U.S.A. (Los Angeles) beoefend.


TENDOKAN AIKIDO
Kenji Shimizu (geb. 1940) begon met Aikido in 1963 aan de Aikikai Hombu dojo. In de zeventiger jaren begon hij met zijn eigen Tendokan dojo, onafhankelijk van de Aikikai Hombu dojo. Samen met Shigeo Kamata auteur van het boek "Zen en Aikido".
KI NO MICHI. Masamichi Noro (geb. 1935) begon in 1955 met Aikido. Hij vertrok in 1961 naar Frankrijk als afgevaardigde van de Aikikai Hombu dojo. Hij brak in I979 definitief met de Aikikai. Hij ontwikkelde een eigen methode en noemde deze KI NO MICHI (de weg van ki), een anti - martiale kunst zoals hij indertijd stelde. Zijn methode omvat langzame, esthetische, balletachtige bewegingen, AIKI-technieken gecombineerd met elementen uit FELDENKRAIS, EUTONIE en ALEXANDER'TECHNIEK. Katsuaki Asai (geb. 1942) afgevaardigde van de Aikikai voor Duitsland (sinds 1965), bevriend met Noro Masamiohi, nam elementen van Noro's methode over.


YOSEIKAN AIKIDO
Minoru Mochizuki, beoefende al op vijfjarige leeftijd judo. Hij werd een leerling van Jigoro Kano en werd door hem in 1930 naar Ueshiba gestuurd om diens lessen te volgen. In 1951 vertrok hij naar Frankrijk om daar les te geven in Judo, en introduceerde daar voor het eerst buiten Japan Aikido. In de loop der jaren ontwikkelde hij een eigen zelfverdedigingsmethode die hij uiteindelijk Yoseikan Budo noemde. Naast Judotechnieken omvat zijn methode Aikido (de technieken van Ueshiba van voor de oorlog), karate en kobudo. Zijn zoon Hiroo Mochizuki geeft les in zijn vaders stijl, maar voegde er ook westerse elementen aan toe. Onder andere nunchaku-do. Zijn Yoseikan Budo omvat ook een vorm van competitie. Veel van Ueshiba's studenten bleven verbonden aan de Aikikai Hombu dojo, maar dat wil geenszins zeggen dat zij niet tot een eigen persoonlijke vorm van Aikido kwamen. Integendeel, het Aikido van de Aikikai is minstens zo verscheiden als het Aikido daarbuiten. In de Aikikai Hombu dojo geven een twintigtal Aikido kyoshi (leraren) les. In het algemeen volgt men het voorbeeld van Ueshiba, met zijn circulaire, vloeiende stijl van bewegen. Toch geeft het merendeel van de kyoshi (leraren) les in een zeer persoonlijke stijl, met een geheel eigen scala aan technieken. Om toch tot enige uniformiteit te komen heeft de Aikikai Hombu dojo richtlijnen uitgegeven waaraan de basistechnieken (kihon waza) zouden moeten voldoen. Zelfs deze basisvormen zijn echter bij tijd en wijle aan verandering onderhevig. Aikido blijkt door zijn veelzijdigheid en zijn oneindige variaties moeilijk te vangen in een rigide vorm. Voor de beginnende aikidoka maakt dat het er niet gemakkelijker op, maar naarmate hij /zij vordert gaat er een wereld van mogelijkheden voor hem /haar open. Aikido kan een leven lang boeien.

AIKI - JUTSU.
Aiki-jutsu is een uit Japan afkomstige krijgskunst, waarvan de basis al meer dan 1000 jaar geleden is gelegd. Op een puur fysiek niveau is het een kunst die gebruik maakt van worpen en klemmen die afkomstig zijn uit oude ju-jutsu stijlen. Andere worpen en technieken zijn afkomstig uit het ken-jutsu (zwaard technieken). Aiki-jutsu is geen statische krijgskunst, maar legt grote nadruk op de dynamiek van beweging. Het systeem is gebaseerd op het principe van harmonie en niet weerstand bieden aan de kracht van de tegenstander. De verdediger tracht controle te krijgen over de tegenstander, door de naar voren gerichte aanval over te nemen en in het eigen voordeel om te buigen, al dan niet met gebruikmaking van een circulaire beweging. Daardoor wordt de voorwaartse aanval geneutraliseerd en kan de verdediger, al naar gelang de situatie vereist, een worp inzetten of een controletechniek toepassen.

Kenmerkend zijn de ruime circulaire, vloeiende bewegingen, gebaseerd op de voorkomende zwaardtechnieken. Zowel de aanval als de verdediging dienen op een realistische manier te worden uitgevoerd. Een overmatig gebruik van kracht wordt vermeden. De nadruk ligt op een beheerste uitvoering van de technieken, maar wel op een natuurlijke en vloeiende wijze. Aiki-jutsu is in essentie een krijgskunst met een defensief karakter. Men is passief tot op het moment van een aanval, pas dan komt men in actie. Alhoewel aiki-jutsu een voornamelijk ongewapende krijgskunst is, wordt ook met wapens getraind. De wapens: bokken (zwaard), tanto (mes), tambo (wapenstok van ± 30 à 35 cm.) en jo (staf van ± 1.30 mtr.), zijn van hout om verwondingen bij de oefenpartner te voorkomen. Aiki-jutsu behoort tot de martial arts, ofwel krijgskunsten. Aiki-jutsu is absoluut geen sport omdat het competitie-element ontbreekt. De laatste jaren is een hausse te bespeuren in de aiki bujutsu sector, in het bijzonder aikido, de jongste loot aan de stam van de aiki bujutsu. Het aiki bujutsu heeft een lange geschiedenis. Het begon meer dan 1000 jaar geleden met aiki-jutsu. Aiki-jutsu is een aiki bujutsu vorm waarvan de basis hoofdzakelijk ligt gelegen in technieken die komen uit het Daito Ryu aiki jujutsu van Soke Sokaku Takeda en Yoseikan Aiki jujutsu van Soke Minoru Mochizuki. Daarnaast hebben ook andere budovormen bijgedragen aan het aiki-jutsu; te weten aikido, aikibudo, yoseikan budo en daito ryu aikibudo, judo, shotokan karate en van de wapenvormen zoals ken-jutsu, jo-jutsu, tanto -jutsu en tambo (keibo)-jutsu. Alle aiki bujutsu-vormen (aiki krijgskunsten) hebben hun wortels in de geheime krijgskunst traditie van de Minamoto - Takeda familie; de meest illustere familie van militairen en krijgskunstenaars in Japan.

Verschillen tussen aiki-jutsu technieken en aiki-do technieken.
Het verschil tussen -jutsu en -do in de Japanse krijgskunsten volgens Motokatsu lnoue O-Sensei (1918-1993). Hij maakte altijd een strikt onderscheid tussen -jutsu, -do en sportvormen. De do- en sportvormen lopen in deze moderne tijd niet meer zoveel uiteen. In een puntenlijst somde hij de verschillen op tussen -Jutsu en -Do vormen.

 

JUTSUVORMEN EN --------------------------------------------------DOVORMEN.

1 - Realistisch vechten --------------------------------------------sportwedstrijd
2 - op leven en dood ---------------------------------------------op scheidsrechtersbeslissing
3 - geen regels ----------------------------------------------------reglement
4 - aanvallen op vitale delen ---------------------------------------aanvalsgebied beperkt
5 - techniek en kracht noodzakelijk-------------------------------- behendigheid
6 - locatie kan slecht en /of donker zijn-----------------------------meestal sportruimte
7 - geen tijdslimiet -------------------------------------------------wedstrijdtijd.
8 - geen verboden technieken -------------------------------------gelimiteerde technieken.
9 - altijd gereed zijn - ---------------------------------------------rustpauzes

10 geen volgende keer -------------------------------------------altijd een volgende keer
11 - is niet tegen een tegenstander --------------------------------tegen een tegenstander
12. - altijd voorzichtig en zanshin ---------------------------------niet altijd noodzakelijk
13 - geen leeftijdslimiet, aanvaller kan---------------------------- gereglementeerd
-----ook vrouw of kind zijn.
14 - geen jurering------------------------------------------------ scheidsrechters
15 - natuurlijke technieken die spontaan onstaan------------------voorgeschreven technieken door intensieve basistraining

16 - een lange trainingsperiode noodzakelijk----------------------niet zoveel tijd nodig (levenslange training)

Dit is slechts een onderdeel van de Aiki Geschiedenis van de oorsprong van Daito ryu aiki-jujutsu. Bij Shinra Saburo Yoshimitsu zou de oorsprong liggen van de benaming "Daito ryu". Volgens de overlevering woonde hij in "Daito no Yakata" (het kasteel van Daito). De geheime familie traditie krijgt blijvend de naam "Daito ryu aiki-jujutsu". Yoshikyo no Minamoto, de oudste zoon van Shinra Saburo wordt in de 2de helft van de 11de eeuw benoemd tot gouverneur van de provincie Kai. Hij neemt de naam "Takeda" aan, de naam waaronder de familie later faam zou verwerven. Eeuwenlang wordt het aiki-jujutsu in de familie van de één op de ander overgedragen. Het Daito aiki-jujutsu heeft zijn bekendste vertegenwoordiger gehad in grootmeester Masayoshi Minamoto no Sokaku Takeda (1859 - 1943); bekend als Sokaku Takeda, of de kleine tengu (soort duivel) uit Aizu. Een dojo heeft Sokaku Takeda nooit gehad. Zijn hele leven reisde hij in het rond om overal les te geven in Daito ryu aiki-jujutsu. Over de nagenoeg bovennatuurlijke kwaliteiten die hem worden toegedicht en avontuurlijk leven doen vele verhalen de ronde. Tot de leerlingen van Takeda behoorde ook Morihei Ueshiba (1883 - 1969).

Onder de leerlingen van Sokaku Takeda bevinden zich vele in de aiki krijgskunstenwereld grote namen, waaronder die van Minoru Mochizuku (geb. 1907). Hij werd later, 26 jaar lang, assistent van Morihei Ueshiba. Het is ook dankzij zijn aandacht voor aikibudo dat aiki-jutsu meer en meer in de belangstelling komt te staan. Minoru Mochizuku is één van de meest beroemde Japanse meesters in de martiale kunsten. Hij is, onder andere, 10de dan aikibudo (mejin), 4de dan karate, 8ste dan judo (hanshi), 8ste dan Tenshin Katori Shinto Ryu (kyoshi), 5de dan Kendo en 7de dan Kobudo (kyoshi). Ook ontwikkelde Mochizuku een vorm van yoga die is toegespitst op budo en Okido-yoga. Mochizuki voegde technieken uit judo, karate en kobudo toe aan het toenmalige aikibudo van Ueshiba (periode ± 1932 tot 1942). Zijn compositie noemt hij Yoseikan aikido. Mochizuki is de eerste Japanner die aikido onderwijst buiten Japan. Dat is als hij in 1951 in Frankrijk verblijft als judo leraar. Aan een groep Franse judoka's onderwijst hij zijn aiki-budo. Hij noemt het aikido-jujutsu.

Technieken.
Het curriculum van technieken in aiki-jutsu is zeer uitgebreid. Het is een verdedigingsysteem op pakkingen, slagen, stoten, steken, schoppen en trappen. Technieken worden beoefend zowel staande als op de knieën. Aanval en verdediging worden geoefend zowel met als zonder wapens (bokken, tanto, jo en tambo)..
De grondslag wordt gevormd door slag-, stoot- en traptechnieken, klemmen, verdraaiingen, controle- en werptechnieken.
De van andere stijlen afwijkende gevorderde vormen bestaan o.a. uit sutemi waza, atemi waza, verwurgingen, controle- en opbrengtechnieken, grondgevecht en in combinaties met gebruik van wapens.

Een van de belangrijkste aandachtspunten in aiki - jutsu is:
MUSHIN, MUKAMAE, KAMAE - gevechtshoudingen (jodan / chudan / gedan)
Kamae betekent letterlijk "voorbereiding", "zich de juiste houding aanmeten".
Het werkwoord kamaeru kan vertaald worden met "fabriceren, bouwen, voorbereiden, op zijn hoede zijn". In budo heeft kamae de betekenis van het aannemen van een houding van waaruit men snel en onbelemmerd kan bewegen. ledere budovorm heeft zijn eigen kamae (houding), een kamae, die gehouden is aan de manier van bewegen zoals gebruikelijk en noodzakelijk in een bepaalde budo -vorm. Een bokser beweegt beduidend anders dan een schermer, een judoka anders dan een karateka etc. De kamae van Aiki- jutsu wordt hanmi no kamae (of eenvoudigweg hanmi) genoemd. Belangrijk in Aiki-jutsu is dat je een ontspannen en tegelijkertijd alerte positie tegenover AITE (partner) inneemt. De kamae die je inneemt moet zekerheid uitstralen en moet je de mogelijkheid geven op elk gewenst moment weg te draaien en daardoor een eventuele aanval te ontwijken, of de mogelijkheid geven te versnellen en naar aite toe te bewegen met een tegenaanval. In je kamae moet IN (yin) en YO (yang) tot uitdrukking komen. Een goede kamae maakt dat je stevig in balans staat, zowel fysiek als mentaal. Je fysieke houding weerspiegelt als het ware je mentale houding. Een tegenstander kan zien of je sterk staat of niet en zal zo mogelijk voor het inzetten van de aanval trachten je concentratie, je innerlijke rust te verstoren. Dat is de reden om niet naar aite te kijken.


KUDEN:
Kijk niet zomaar naar de ogen van je opponent, je geest zal er door in beslag genomen worden. Staar niet naar het zwaard van je tegenstander, want het zal jou je ki ontnemen. Kijk niet zomaar naar je tegenstander, zijn ki zal je in zijn ban houden. Het beoefenen van krijgskunst is het ontwikkelen van de onweerstaanbare kracht in jezelf zodat je in staat bent de ander te nemen zoals hij is. Het enige dat je daarom hoeft te doen is er maar te staan.

*Aite = In Aiki -jutsu spreken we niet zozeer van tegenstander maar van partner.
*Kuden = De overgeleverde woorden van de grondlegger.

De beoefening van aiki jutsu
De persoonlijkheid van elke leraar is zichtbaar in de training van aiki jutsu.
Een aantal basis principes van de leer van het aiki-jutsu kan als volgt worden samengevat:
1. Het hoofddoel van aiki-jutsu is niet het leren werpen, maar de moderne mens bevrijden van psychische en fysieke obstakels. In het begin, twee of meer maanden, wordt sterk geconcentreerd op de stilte om de diepte van het eigen innerlijk te leren kennen, d.m.v. ademhalingsoefeningen.
2. De krachten leren vrijmaken. Het losmaken van spanningen, gewrichten en spieren om de bloedcirculatie in evenwicht te brengen. De adem gaat door het lichaam en concentreert zich drie vingers onder navel in de hara. De hara veroorzaakt deze balans.
3. Het wezen is ontspannen en zuiver en de kracht komt op natuurlijke wijze. Er bestaat geen ademnood meer en geen onderbroken bewegingen. Het lichaam is bevrijd. Bewegingen komen spontaan. Pas nu kan worden begonnen met de worpen.
4. Het principe van de cirkel wordt duidelijk. Er ontstaat een nieuw besef van tijd en ruimte: tijd en ruimte bestaan niet langer. Er ontstaat snelheid. De tijd komt tot uitdrukking in de bewegingen, die een andere snelheid hebben gekregen.
5. Aiki - jutsu is vooral de kunst voor het openstellen van de geest, het tegenover gestelde van het zich naar binnen keren en van de combinatie van vaardigheid en techniek, Het is in feite de voorbereiding op een toestand waarin een harmonieuze relatie is ontstaan met de kosmische wereld waaruit beweging voortvloeit op een spontane en niet-agressieve wijze.
6. De worp is de vervolmaking van die beweging en niet het ruwe onderbreken ervan. De beweging komt vanuit de cirkel, keert erin terug, breidt zich uit en is in feite een constant bewegende kracht, die nooit stopt en voorgesteld kan worden met het teken voor het cijfer 8.
7. In aiki jutsu worden ook de keibo (wapenstok), de jo (stok), de bokken (houten zwaard) en tanto (mes) gebruikt, terwijl het trainen met meerdere gewapende tegenstanders voorbehouden is aan hoger gegradueerden.

Beoefenaars wordt in de eerste plaats valtechnieken bijgebracht. Dit is van groot belang, daar de sport bestaat uit aanvallen, overname door klemtechnieken en daarop verdedigen middels ontsnapping o.a. door valtechnieken. De bewegingen worden in randori uitgevoerd, dat wil zeggen in een oefenvorm, die de werkelijkheid benaderd, echter in samenwerking met de partner wordt elke beweging net zoveel herhaald tot deze geheel is opgenomen en een stabiele en ontspannen reflex-actie is geworden. Met genoemde trainingsvorm wordt de leerlingen een mentale harmonie bijgebracht en tevens respect voor zijn partner.

Technieken in aiki jutsu.

De technieken welke worden toegepast in aiki-jutsu kan men in groepen onderscheiden.

SPECIFIEKE INDELING OEFENVORMEN EN TECHNIEKEN
In dit gedeelte worden de specifieke oefenvormen van het AIKI - JUTSU behandeld.

SPECIFIEKE OEFENVORMEN - Aruki kata is de oefenvorm van verplaatsingen.

TAI SABAKI: verplaatsingen

KAMAE - gevechtshoudingen (jodan / chudan / gedan)

DORI-WAZA (AANVALS- of Pakkings-VORMEN)

MA-AI
De kunst van ma-ai bestaat uit het beoordelen van de juiste afstand die nodig is om het evenwicht van de tegenstander te behouden. Van belang daarbij is de lengte van beide partners en of men al dan niet gebruik maakt van wapens en of het een statische dan wel dynamische oefening betreft. De essentie van ma-ai omvat niet alleen het idee van afstand, maar ook van het juiste moment van handelen (timing), van tijd en ruimte. Het binnendringen in de ma-ai van aite betekent zeker zijn van de overwinning

NEJI GAESHI
Neji gaeshi is een spierversterkende en coördinatie oefening.

NIGIRI GAESHI
Nigiri gaeshi is een oefenvorm, die het gebruik leert van het lichaamsgewicht in relatie met het aanspannen en ontspannen van de spieren van de romp.

SHINOGI
Shinogi is een spier versterkende en coördinatie oefening. Spier versterkend vooral voor de armen en een coördinatie oefening voor een rechte voorwaartse vuiststoot en een buitenwaartse blokkering..

UKEMI WAZA
De kunst van het valbreken.

NAGE WAZA -(WERPTECHNIEKEN)
Oefeningen waarbij men leert de aanvalskracht te gebruiken en te neutraliseren.
Daarbij zijn te onderscheiden:-- Het terugvoeren van de aanvalskracht naar het uitgangspunt.
-- Het doorvoeren van de aanvalskracht.-- Het terug- of doorvoeren van de aanvalskracht in een cirkelvormig bewegingsverloop.
Het trainingsdoel hiervan is inzicht te verkrijgen en het bruikbaar maken van een aantal toe te passen principes zoals:-- Evenwichtsverstoringen en het gevolg hiervan. -- Concentratie van kracht en het effect hiervan in een bepaald bewegingspatroon. -- Het gebruik van middelpuntzoekende en middelpuntvliedende krachten. -- Actie en reactie. -- Aanval- en verdedigingsritmen. -- Leren reageren zonder te zien.

EMONO zijn de aanvalsvormen met wapens, tanto - tambo- jo - boken.

ATEMI WAZA Oefeningen in slag- stoot- en traptechnieken.

WA NO SEISHIN De kunst van het leiden van de ander door gebruikmaking van ademkracht.

OSAE-WAZA - CONTROLE TECHNIEKEN
Deze vormen worden zowel in de staande als geknielde vorm uitgevoerd.

TSUKAMI-NO-WAZA Bevrijdingen op basis aanvallen met controle technieken erop.

Ook komen er verschillende technieken voort uit:TENSHIN SHODEN KATORI SHINTO RYU.
Misschien is het goed hierover iets te vertellen. De Katori Shinto Ryu werd in 1447 door Iizasa Choisai Ienao Sensei gesticht. Tenshin Shoden Katori Shinto Ryu, Japans meest vooraanstaande martial arts-academie ligt een paar kilometer buiten Narita, het nieuwe internationale vliegveld van Tokio, in wat eens een vredig landelijk gebied was. Op de Tenshin Shoden Katori Shinto Ryu leer je een samoeraizwaard te hanteren om het op te nemen tegen een man gekleed in middeleeuws harnas, gewapend met staf, hellebaard, speer en lang of kort zwaard. Dat het onderwijs aan de school geen enkele concessie heeft gedaan aan de eisen van de twintigste eeuw getuigt van doelbewustheid die zelfs voor Japanners zeldzaam is. Op Katori Shinto Ryu leren de studenten de klassieke wapenkunst, waar elke beweging de bedoeling heeft om te doden of een dodelijke wond toe te brengen. Sinds de stichting, zo'n 550 jaar geleden, zijn de doelstellingen van de academie nooit veranderd: "Het opleiden van zwaardvechters, die bedreven zijn in alle krijgskunsten, variërend van wapentechnieken tot tactische-, logistieke- en zelfs medische kennis". De leerlingen van Tenshin Shoden Katori Shinto Ryu studeren een zuivere martial art. Het perfectioneren van de kunst, is het doel van de school.
Een belangrijk deel van de lessen bestaat uit gevechtservaring. Dat is de reden waarom gevorderde studenten zo sterk doelgericht zijn, want het kan niet ontkend worden dat het praktische voordelen heeft om daar te studeren in plaats van op een school die algemene zelfverdedigingskunsten leert. De studenten zijn zichzelf ervan bewust, dat ze delen in een unieke en historische kennis en dat het bewaard dient te worden, zodat de kennis en vaardigheid doorgegeven kan worden aan een volgende generatie. De Japanse regering heeft de school de eretitel gegeven: "Een onaantastbaar cultureel goed".

De oorsprong van de Katori Shinto Ryu. De stichter van de Katori Shinto Ryu, Iizasa Choisai lenao Sensei of Choisai Sensei (Sensei betekent 'meester') werd geboren in het jaar 1387 in wat nu heet Telkomachi in de Chiba Prefectuur (ongeveer 64 kilometer buiten Tokio). Als jonge man verwierf hij faam als expert met het zwaard en de speer. Hij werd in dienst genomen als vazal (samoerai of krijger) van de Chiha-familie, wiens zonen destijds over dat gebied de heerschappij voerden. Kennelijk bracht hij ook enige tijd door in dienst van Ashikaga Yoshimitsu, een van de Ashikaga Shoguns of militaire heersers in Kyoto, toen de hoofdstad. Naar het schijnt deed hij mee aan verschillende veldslagen en het was dankzij die ervaring dat hij begreep dat het type slag dat hier werd geleverd alleen maar kon leiden tot de vernietiging van de familie en het nageslacht. Hij trok zich terug in vertrekken van het Heiligdom van Katori. Hij was 60 jaar oud toen hij besloot een leven in afzondering te gaan leiden. Er zijn in Japan 2 heiligdommen, die aan krijgskunsten gewijd zijn. Het heiligdom van Katori staat op een lage heuvel en wordt omgeven door oude hoge bomen. Om de oudste exemplaren zijn dikke zware touwen gebonden zoals dit bij de Shinto religie gebruikelijk is. Tussen de bomen staan tempelgebouwen. Het heiligdom van Kashima ligt vlakbij. Ook nu nog zijn het populaire bedevaartplaatsen. In die tijd gebeurde het dat een volgeling van de stichter een paard aan het wassen was in een bron, die de goddelijke bron werd genoemd. Kort na deze gebeurtenis stierf het paard en dat was voor Choisai de openbaring van de goddelijke kracht van de Shinto godheid voor wie het heiligdom was opgericht. Naar aanleiding van deze gebeurtenis besloot hij gedurende een periode van 1000 dagen, elke dag bij het heiligdom van Katori te bidden. Hij verrichtte ascetische reinigingsrituelen en handhaafde een strak schema van krijgskunst oefeningen. Aan het eind van deze periode van ascese en training stelde hij de leerstellingen op die nu Katori Shinto Ryu heten. Choisai sensei geloofde dat hij de leer van deze god Futsunushi-no-Kami, had opgesteld. Dat was ook de reden dat hij de woorden tenshin shoden, wat hemelse, waarachtige, juiste traditie betekent, voor de naam Katori Shinto Ryu heeft geplaatst. De lijn van opvolgers is nooit verbroken geweest. De huidige meester is de 20ste in successie. Hij is echter geen praktiserend leermester Dat is Otake sensei als hoofd van de opleidingen. Hij draagt de traditionele kennis over op de studenten. Hij leert hen niet alleen de krijgskunst technieken, maar ook de kennis van een esoterische Boeddhistische sekte. Het hart van de leer van de Katori Shinto Ryu is een woordspeling, het wordt uitgesproken in het Japans maar geschreven in Chinese karaktertekens. Het gaat hierbij om het woord heiho, geschreven in de Japanse tekens betekent dit: methode van de soldaat; geschreven in Chinese karaktertekens betekent het: vredig, kalm. Choisai sensei leerde dat de ideale vorm van overwinning bereikt kon worden zonder vechten en zonder geweld.


Technieken en opleiding
De opleiding wordt verzorgd onder leiding van Otake sensei. Voor aanvang van de opleiding wordt door de studenten een bloedeed gezworen, waarbij ze beloven zich volledig in te zetten. Bij alle trainingen worden wapens gebruikt en alle instructies bestaan uit vaste vormen ook wel kata genoemd. In tegenstelling tot de meeste martial arts wordt hier niet aan warming-up gedaan en worden er ook geen vaste oefeningen gerepeteerd. Alles draait om lange vloeiende series houwen, steken, slagen, uitvallen en ontwijkingen, gecombineerd in de zorgvuldig samengestelde bewegingspatronen waaruit alle kata bestaan. De kata volgen elkaar in strikte volgorde op. Het begint met relatief eenvoudige bewegingen van het zwaardtrekken. Deze worden vervolgd door omote ken jutsu- de zwaardkunst kata voor beginners, die paarsgewijs wordt beoefend. Ieder zwaardvechter moet tenslotte beide rollen in de gevechtskata kunnen vervullen. Het lesprogramma van Otake sensei verloopt van de eerste kata naar meer ingewikkelde en gevorderde vormen. Hierna volgen instructies met ander wapens tegen het zwaard. De opleiding wordt onderricht in drie fases. Iedere fase duurt ongeveer 5 jaar, zodat eerst na 15 jaar alle fases zijn doorlopen.

 

Verwijzingen

Het bovenstaande is o.a. tot stand gekomen door medewerking van Cees de Jongh!